AnasayfaAnasayfa  AramaArama  Üye ListesiÜye Listesi  Kayıt OlKayıt Ol  Giriş yapGiriş yap  
Son Konular
Konu
Tarih
Yazan
kod dnm
bina puanları kod
Seyir Defteri.
Ders Sistemi ve Alımlar
Passive
Lucinda Queen
Kurt Adam Klan Alımları
Sorularınız
Sorunlarınız
Gizemmli_kız
Ptsi Şub. 22, 2016 12:57 pm
Ptsi Şub. 22, 2016 12:11 pm
C.tesi Ocak 30, 2016 11:21 pm
C.tesi Ocak 30, 2016 11:20 pm
Paz Ocak 24, 2016 5:59 pm
Perş. Nis. 11, 2013 3:25 pm
Perş. Nis. 11, 2013 3:01 pm
C.tesi Ekim 13, 2012 9:50 pm
C.tesi Ekim 13, 2012 9:33 pm
Çarş. Tem. 11, 2012 9:15 am
Nyx
Nyx
Barbara Elvfsie
Barbara Elvfsie
Nyx
kaan01
kaan01
mustafa86
mustafa86
gizemmli_kız


Paylaş | 
 

 Grace Sharstle.

Önceki başlık Sonraki başlık Aşağa gitmek 
YazarMesaj
Grace Sharstle

VI. Sınıf Çaylak VI. Sınıf Çaylak
avatar



Mesaj Sayısı : 3

Karakter Kartı
Rp Puanı:
92/100  (92/100)

MesajKonu: Grace Sharstle.   Paz Ağus. 07, 2011 7:03 pm

“Her an burada olabilirler koş! Hayır, sakın arkana bakma. Sadece koş haydi!” Göğsüm daralıyor, kalbimin tam ortasına korkunç bir acı saplanıyordu. İri güçlü eller kaburgalarımı kırmak için birbirleriyle yarışıyordu. Boğazım yıllarca susuz kalmışçasına kurumuş, sızlıyordu. Nefes alıp verirken çektiğim ızdırap ölümü andırıyordu.

Bu eziyete neden katlandığımı hiç bilmiyorum. Aslında ne koşmak istiyorum ne de kaçmak… Bir gönüllü zamanı durdurup bana neler olup bittiğini anlatabilir miydi acaba?

“Daha fazla devam edemeyeceğim yeter artık! Kimden kaçıyoruz? Neden kaçıyoruz? Nereye gidiyoruz? Gecenin bu saatinde ormanda ne arıyoruz? (!)” Sesim devasa ormanda yankı yapıyor ve hırçın haykırışları kulağını tırmalıyordu. Barnett’e olan sonsuz güvenim mümkün olduğunca kendi çenemi kapatmamı sağlamıştı. Fakat artık ayaklarım görevinden istifa etmekte geç kaldıklarını fark etmişti. Hem bu şekilde daha ne kadar devam edebilirdim ki? Barnett benden ne bekliyordu?

“Şimdi bunların sırası değil! Lütfen dayanmaya çalış… Seni bir kere görürlerse bir daha peşini bırakmazlar! Mümkün olduğunca çabuk buradan uzaklaşmamız gerekiyor. Nedenini sorma çünkü sana şuan bunu açıklayamam. Ama bana inanmalısın Dessa… Bana güveniyorsun değil mi?” Yüz ifadesi bütün duyguları birden yansıtmaya çalışıyor, göz bebekleri ürkütücü derecede bir hâl alıyordu. Barnett’in duygularının ne kadar karmakarışıklaşmaya başladığını fark ettim. Belli etmemeye çalışmasına rağmen korktuğunu ilk bakışta anlayabilirdiniz. Söylediklerine tepkisiz kaldığımı görünce hayal kırıklığına uğramıştı.

“Ölmemek için dayanmalısın Dessa…” Ağzından ahenkle süzülen kelimelerin yüzüme tokat gibi inişini sindirmeye çalıştım önce.

Barnett elini hafifçe yukarı kaldırmış, ne yapması gerektiği konusunda tereddütte kalmıştı. Alev alev yanan tenime buz gibi sert bir cismin değdiğini hissettim ve minnettarca gülümsedim. Fakat sonra tenime değen cismin Barnett’in soğuk ve sert elleri olduğunu anladım. Üzerimden bir titreme geçti. Bu hoşuma gitmiş miydi bilmiyordum. Ellerini ellerime sıkıca kenetlemiş gözlerimin derinliklerine iniyordu. Sıcak nefesini üzerimde hissediyordum. Ve nihayet dudakları dudaklarımı bulmuştu. Olanların şokunu hâlâ üzerimden atamamıştım. Barnett’in bana karşı böyle duygular beslediğini düşünerek büyümüştüm. İlk öpücüğünü hayal ederken uykularım kaçmıştı. Ben büyük bir özlemle bu anı beklerken neden bu kadar zaman beklemişti? Duygularını açmak için bu kadar yanlış bir zamanı bulmak zorunda mıydı? Yada belki de… Hayır, bu fikri aklımdan hemen fırlatıp attım. Beni ikna etmek için bunları söylüyor olamazdı. Duygularımla oynamaya cesaret edemezdi değil mi? Bu kadar zalim ve kötü biri değildi o.

Belki de yapabileceğim en şapşal şeyi yaptım. Sadece hafifçe, söylediklerini onaylamak için başımı yukarı-aşağı hareket ettirdim.


***


“Mutlaka bir yolu olmalı… Yakalansak bile kurtulmanın bir yolu vardır!” Yenilgiyi kabul etmek en baştan kocaman bir eksi değil miydi? Peki Barnett bunu neden yapıyordu? Eğer yeterince inanırsak, ikimiz birlikte bu işin üstesinden de gelebilirdik. Barnett dövüşmek için fazlasıyla güçlüydü fakat dövüşmek için bir neden olması gerekirdi. Şimdi dövüşmesi için çok açık bir neden varken neden bundan şiddetle kaçındığını anlayamıyordum. Düşmanın karşısında şüphesiz yeneceğini biliyordum, buna inanıyordum.

“Evet ama eninde sonunda seni tekrar bulurlar ve o zaman yapacakları şey kesindir; seni ortadan kaldırmak!” Bu da ne demekti şimdi? Vücudum kas katı kesilmiş bunun bir şaka olabileceği ihtimalinin ne kadar mümkün olabileceğini düşünmeye başlamıştım.

“Yol ne?” Bana güç veren şeyin ne olduğunu bilmiyordum. Fakat onu gücü hissediyordum. O güç sayesinde belki de asla pes etmeyecektim. Bu cehennemden kurtulmamın tek yolu zaten o güce inanmaktı sanırım… Buz soğukluğundaki yeşil gözlerimi kocaman, merakla açtım. Bilgiye susamış bir öğrenci gibi buradan kurtulmanın yollarını arayacaktım. Eğer bana destek veren o gücü Barnett’ de fark ederse… Tamamdır! Şu andan itibaren ilk görevimi Barnett’in üzerindeki şu karamsar düşünceyi kaldırmaya ve o gücü onun da fark etmesi için uğraş vermeye tayin ediyorum.

“Onlara kendin olduğunu kanıtlamalısın… Dessa olduğunu…” Sözüne devam etme fırsatı bulamadan yere yığılmıştı. Göğsünde bir ok vardı. Çığlığı kopardım ve hızla Barnett’in yanına koştum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Sağlık derslerinden kaçmak yerine, en azından bir ders kalıp yaralılara nasıl pansuman yapılacağını öğrenmediğim için kendime lanet okuyordum. “Derin nefes almalıyım… Derin nefes al, derin derin nefes al Dessa” kendi kendime söylenirken derin nefes almanın benim değil Barnett’in yapması gerektiğini hatırladım.

“Derin nefes al! ” T-shirt kan içinde kalmış, üzerine yapışmıştı. Görünüşe göre yara epey derin olmalıydı. Hatta bir okun delemeyeceği kadar derin… Ve sonra ok yavaş yavaş bulanıklaşmaya başladı, okun bulunduğu kısmı gri bir tabaka kaplamıştı. Bana saatler kadar uzun gelen sürede ne yapacağımı bilemez halde donakaldım. Sadece göz yaşlarım hızla akmaya başlamıştı. Sis artık pembeleşmeye başladığında ancak kendime gelebildim. Ok! Oku göremiyorum.

“Beni boşver biran önce buradan git!” Elini hafifçe kaldırıp gitmemi işaret etme çabaları sonuçsuz kalıyordu. Yarası oldukça ağırdı besbelli. Birisi onu susturmak için inadına yapıyor gibiydi. Çünkü ikinci okta çok geçmeden Barnett’in göğsündeki yerini aldı. Biraz önce göğsünde duran fakat sonra ortadan kaybolan okun isabet ettiği yerdeydi diğer okta.

“Hayır, seni burada bu şekilde bırakamam Barnett… Benim için hayatını tehlikeye attın! Benim yüzümden buradasın. Bunu görmezden gelmemi bekleme benden! Okun aynı yere tekrar atılması tesadüf değil, olamaz. Bu işte bizim bilmediğimiz bir şey var ve ben Barnett bunu ne pahasına olursa olsun öğrenmeye kararlıyım! Seni kurtarmaya kararlıyım! Seni bilmediğim bir şey uğruna kaybedemem anlıyor musun?(!)”

“Saağ-nnaa bura-daannn gittmmeeniğ söyleediiim Dessaaa! GİTTTT !” Neden ısrarla inat etmekte kararlı olduğunu anlamıyorum. Yarası çok ağır olduğundan öncelikle bu işlerden anlayan birinin onu görmesi gerekiyordu. Ormanda böyle birinin olduğunu pek sanmıyorum. Bu yüzden ormandan çıkmamız gerekiyordu - tabii yolu bulabilirsem-. Yaprakların hışırtıları kulağımı tırmalarken Barnett’e anlam veremeyen özlerle baktım. Biz hareket etmediğimize göre hışırtıyı çıkaranda biz olamazdık. Ve o anda hızla arkama döndüm işte ordaydılar. Tam karşımda. Barnett’in ne demek istediğini anladım. Karşımda duran kişi benim aynımdı.

“Geldiler bile Barnett…”
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
Devondra Mirabelle

Dolunay Okulu Yüksek Rahibesi Dolunay Okulu Yüksek Rahibesi
avatar



Mesaj Sayısı : 62

Karakter Kartı
Rp Puanı:
100/100  (100/100)

MesajKonu: Geri: Grace Sharstle.   Paz Ağus. 07, 2011 7:16 pm

Kurgu ya söylecek tek kelime bulamıyorum açıkçası. Görünümü güzeldi. Beni ayrıca okumaya teşvik etti. Betimlemeler birazd aha fazlaa olsaydı, güzel olurdu ama böylede iyi.
Puan: 92
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
 

Grace Sharstle.

Önceki başlık Sonraki başlık Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
 :: büyücülere dair :: Seçim Bölgesi :: Puanlama Merkezi-